Tim is negen. Hij praat niet, maar hij vertelt de hele dag met zijn ogen, zijn handen en de foto’s op zijn bord. Toen hij bij Novis kwam, kregen we een dik dossier vol vragen, protocollen en schema’s. Wat er niet in stond: waar Tim blij van wordt.
Dus daar begonnen we. Niet met een intakelijst voor Tim, maar met de middag zelf. Tim en zijn ouders namen foto’s mee: de kinderboerderij, de trampoline, de blauwe bus van opa. We legden ze op tafel en keken welke er telkens bovenop kwamen te liggen.
Een plan van foto’s, niet van woorden
Zo ontstond Tims Droomplan: een bord met pictogrammen dat laat zien wat Tim wil, wat hem blij maakt en waar hij onrustig van wordt. Geen dossier vol beperkingen, maar een vertrekpunt: dit is wie Tim is en wat hij droomt.
Het plan hangt niet in een map op kantoor, maar op Tims plek, op ooghoogte. Hij wijst zelf aan waar de dag naartoe gaat, en wij bouwen eromheen. Sommige dagen lukt dat allemaal, sommige dagen is alleen de trampoline al genoeg. Allebei goed.
Ik draai geen programma af. Ik bouw de dag om Tim.
Sanne, begeleider
Wat er veranderde
Na een paar weken zei Tims moeder iets wat me raakte: hij lijkt rustiger. Dat klopt: overdag is beeld zijn taal, en die spreken we nu terug. Hij hoeft niet meer te wachten tot iemand hem toevallig begrijpt, en het geeft hem, zijn ouders en ons rust.
Dat is wat we bedoelen als we zeggen: niet de mens past in de zorg, de zorg wordt om de mens heen gebouwd. Geen methodiek die iedereen over één kam scheert, maar goed kijken naar één kind. Zoveel verschilt per deelnemer, maar dit werkt voor Tim.